Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

από εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Μια Άννα Φρανκ βατή και καθαρή

Σήμερα ποια θα μπορούσε να είναι η Άννα Φρανκ; Η ιστορία του έργου των Φράνσις Γκούντριχ και Άλμπερτ Χάκετ, «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», είναι πολύ συγκεκριμένη, μια και η ηρωίδα του υπήρξε θύμα του Ολοκαυτώματος, της πιο αποκρουστικής μορφής ρατσισμού. Ρατσισμός, ωστόσο, με άλλον τρόπο, υπάρχει και στις μέρες μας.
Η επιλογή του συγκεκριμένου κειμένου, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Άνεσις» (Θεατρική Σκηνή - Ανδρέας Βουτσινάς), μοιάζει να θέλει να προβληματίσει τον σημερινό θεατή σχετικά με το τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να κατατρύχει τον συνάνθρωπό του ή γιατί να υπάρχουν ταμπέλες που να αφορούν την καταγωγή, τη θρησκεία, το χρώμα.
Η παράσταση που σκηνοθέτησε η Ρέινα Εσκενάζυ ούτε επικαιροποιεί, ούτε θέλει να διδάξει. Είναι βατή και καθαρή, λέει την ιστορία δίχως εκπλήξεις.
Στηρίζεται στους ηθοποιούς της, στην πείρα και τη σιγουριά των Στέφανου Κυριακίδη και Αφροδίτης Γρηγοριάδου (Ότο και Ίντιθ Φρανκ), στη συνέπεια των Βάνας Ραμπότα και Δημήτρη Παλαιοχωρίτη (Πετρονέλα και Χέρμαν Ντάαν), στον ωραίο τύπο που φτιάχνει επί σκηνής ο Κώστας Φαλελάκης (Κύριος Ντάσελ) και ιδιαίτερα στη φρεσκάδα και τη σκηνική γοητεία της Έφης Γούση (Άννα Φρανκ). Ο Αποστόλης Τότσικας (Πίτερ βαν Ντάαν) υποστηρίζει τον ρόλο.
Οι Μέλπω Κωστή και Ισιδώρα Δωροπούλου σωστές σε αυτό που τους ζητήθηκε.

«Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» είναι το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο σε όλο τον κόσμο μετά τη Βίβλο. Η πρώτη του έκδοση έγινε το 1947 στην Ολλανδία και το 1952 στην Αμερική. Από τότε μεταφράστηκε σε παραπάνω από 67 γλώσσες και έχει πουλήσει περισσότερα από 31 εκατομμύρια αντίτυπα. Το θεατρικό έργο βασίζεται στο πασίγνωστο ημερολόγιο της έφηβης Γερμανοεβραίας, που γράφτηκε στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και είναι ένα έργο-ντοκουμέντο, μια καταγραφή του απάνθρωπου φυλετικού κατατρεγμού. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1955 και αποτέλεσε κορυφαία στιγμή στην καριέρα των συγγραφέων, αφού τιμήθηκαν με Βραβεία Τόνι, Πούλιτζερ και το βραβείο της Ένωσης Θεατρικών Κριτικών Νέας Υόρκης.
ΦΙΝΑΛΕ
Η πιο «δυνατή» σκηνή της παράστασης έρχεται από την εικόνα, από το βίντεο του φινάλε.
Αντιγόνη Καράλη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου