Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Για την Άννα Φρανκ...


ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ:
Έντεκα μαθήτριες του Β’ Θετικού Τμήματος του 4ου Λυκείου της Ρόδου υπογράφουν το παρακάτω κείμενο σχετικά με την Άννα Φρανκ. Το κείμενο αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα "Ροδιακή", της 20.11.01: "Πολλές φορές είχαμε συζητήσει στο σχολείο για τον πόλεμο, για το ρατσισμό και για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πολλές φορές διαβάσαμε σελίδες βιβλίων με θέμα την ανθρώπινη δυστυχία που προκαλεί ο πόλεμος…………….. η ζωή ενός μικρού κοριτσιού που βιώνει τον πόλεμο και το ρατσισμό, ήταν για μας αποκάλυψη, μία αποκάλυψη στις μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας……………… μεταφερθήκαμε σε μία άλλη εποχή, στην εποχή της ναζιστικής Γερμανίας και του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ξαφνικά, σοβαρέψαμε, θαρρείς ωριμάσαμε.  Γίναμε ένα με την Άννα Φρανκ, ζήσαμε νοερά τους διωγμούς των ανθρώπων, τους εξευτελισμούς, την κατάφωρη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  Νοιώσαμε το πάθος της Άννας Φρανκ για ζωή,  συγκινηθήκαμε όταν τη βλέπαμε κρυμμένη από τους Γερμανούς να κρατά το ημερολόγιό της και να γράφει για την ελευθερία και τη ζωή και δακρύσαμε κρυφά όταν μάθαμε ότι πέθανε μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης δεκαπέντε χρονών…………….. νοιώσαμε φευγαλέα ότι ο ήλιος της ημέρας ήταν πιο λαμπερός και ο ουρανός πιο γαλάζιος που σκεφθήκαμε ότι οι προκαταλήψεις, η μισαλλοδοξία, οι φυλετικές διακρίσεις, ο ρατσισμός, η εθνικιστική έξαρση, ο περιορισμός της ελευθερίας είναι ανάγκη να σβηστούν από τη ζωή των ανθρώπων και αυτό είναι στο χέρι μας!!!".

Η ιστορία ενός κοριτσιού που πέρασε στην ιστορία
Γιατί ο ρατσισμός, είναι ακόμα εδώ.


Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου, η 12χρονη Εβραία Άννα Φρανκ έγραφε τις σκέψεις της στο ημερολόγιο της, ενώ κρυβόταν από τους Γερμανούς κατακτητές.

"Τετάρτη 3 Μαρτίου 1944 
Είναι μια φοβερή εποχή. Γύρω λυσσομανάει ο πόλεμος και κανένας δε γνωρίζει αν θα είναι ζωντανός την άλλη μέρα.  Θυμάμαι που ζούσαμε όλοι μαζί στην πόλη και περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή να την αδειάσουν ή να φύγουμε. Οι μέρες μας ήταν γεμάτες κανονιές και πυροβολισμούς και τις νύχτες μυστηριώδεις ήχοι έρχονταν από τα βάθη. Αυτό συνεχίστηκε έτσι καμιά βδομάδα, ώσπου ένα βράδυ μάς σκέπασε μια νύχτα που κρατάει ακόμη και σήμερα. Θυμάμαι σαν τώρα εκείνη τη στιγμή. Πρέπει να ήταν αργά το βράδυ, όταν ακούστηκαν ξαφνικά τρομερές εκρήξεις. Το βάλαμε στα πόδια όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Παντού γύρω μας έτρεχαν άνθρωποι που φώναζαν. Τα σπίτια καίγονταν, έτσι ώστε όλα τα πράγματα φαίνονταν πυρωμένα και κόκκινα. Δεν είναι δυνατό να πω πόση ώρα έτρεχα έτσι, πάντα με την εικόνα των σπιτιών που καίγονταν, των προσώπων που ούρλιαζαν παραμορφωμένα μπρος στα μάτια μου. Συνέχεια αναρωτιόμαστε απελπισμένα: «Γιατί πρέπει να γίνεται ο πόλεμος; Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν ειρηνικά; Γιατί όλη αυτή η καταστροφή;». Στο ερώτημα αυτό δεν είναι εύκολο να βρούμε απάντηση.  Αλήθεια, γιατί φτιάχνουν ολοένα μεγαλύτερα αεροπλάνα με όλο και πιο βαριές βόμβες, ενώ την ίδια στιγμή χτίζουν τα κατεστραμμένα σπίτια; Γιατί σπαταλούν δισεκατομμύρια κάθε μέρα για τον πόλεμο, ενώ φαίνεται ότι δεν υπάρχει ούτε μια δεκάρα διαθέσιμη για τα φάρμακα, τους φτωχούς και τους καλλιτέχνες; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν, ενώ σε άλλα μέρη της γης έχουν τόσα τρόφιμα που τα αφήνουν να σαπίζουν; Μήπως οι άνθρωποι είναι τρελοί; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπεύθυνοι για τον πόλεμο είναι μόνο οι ισχυροί, οι πλούσιοι και οι πολιτικοί. Όχι, και οι απλοί άνθρωποι μπορεί να θέλουν τον πόλεμο, αλλιώς οι λαοί θα είχαν επαναστατήσει προ πολλού. Είναι το ένστικτο της καταστροφής που οδηγεί τους ανθρώπους στον πόλεμο, κι αν όλο το ανθρώπινο γένος, χωρίς εξαίρεση, δεν αλλάξει, οι πόλεμοι δεν πρόκειται να σταματήσουν. Οι πολιτισμοί θα καταστρέφονται, ό,τι ωραίο χτίζεται θα γκρεμίζεται και η ανθρωπότητα θα αρχίζει ξανά και ξανά από την αρχή.  Έχω νιώσει πολλές φορές παγιδευμένη αλλά ποτέ απελπισμένη. Στο ημερολόγιό μου μιλάω για τις στερήσεις σαν να πρόκειται για κάτι διασκεδαστικό. Έχω πάρει την απόφαση να ζήσω μια ενδιαφέρουσα ζωή, διαφορετική από τη ζωή του απλού κοριτσιού και, αργότερα, από τη ζωή της απλή νοικοκυράς. Είμαι νέα και δυνατή. Είναι ανάγκη να επιβιώσω και αρνούμαι να κλαίω όλη την ώρα. Κάθε μέρα ωριμάζω εσωτερικά και αισθάνομαι την ειρήνη να πλησιάζει."


Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, εκδ. Ζαχαρόπουλος, 
Αθήνα, 1983 (διασκευή)
                                        

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ είναι σημαντικό για πολλούς λόγους και για πολλούς ανθρώπους: για τους ιστορικούς που αναφέρονται σε αυτό σαν ένα σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο της εποχής. Για τους εκπαιδευτικούς που χρησιμοποιούν τα λόγια της Άννας Φρανκ για να μιλήσουν για τα συναισθήματα που νιώθει ένας έφηβος και τις οικογενειακές σχέσεις, γιατί η Άννα, έγραψε για όλα αυτά.
Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ εξακολουθεί να αποτελεί έμπνευση ακόμα και σήμερα για όλους μας γιατί, αν και η Άννα γνώριζε τι συνέβαινε στους Εβραίους φίλους και γείτονές της, και αν και η ίδια ήταν παγιδευμένη στην κρυψώνα της, η Άννα πάντα πίστευε στην καλοσύνη των ανθρώπων. Τα λόγια και τα ιδανικά αυτού του κοριτσιού πριν από 60 χρόνια μας θυμίζουν ότι πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και να εκτιμάμε και να κατανοούμε τη διαφορετικότητα.
“είναι δύσκολη η εποχή που ζούμε, ιδανικά, όνειρα κι ελπίδες ξυπνάνε μέσα μας και έρχεται η θλιβερή πραγματικότητα και τα τσακίζει όλα. Είναι θαύμα που δεν απαρνήθηκα τα ιδανικά μου, μπορεί να μοιάζουν βλακώδη και παράλογα. Κι όμως αρνούμαι να τ’ αποχωρισθώ επειδή εξακολουθώ να πιστεύω, κόντρα σε όλα, πως οι άνθρωποι έχουν καλοσύνη στο βάθος της ψυχής
τους.”  
Άννα Φρανκ, 21 Ιουλίου 1944

             Τώρα πια, ανήκει στην ιστορία
               Τότε, ήταν η ζωή ενός κοριτσιού
                Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ,
                είναι ένας ύμνος στην ανθρώπινη θέληση.


                                          Ένα κορίτσι
                                       Ένα ημερολόγιο
                                           Μια φωνή
                  Ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου